bip - biluletyn informacji publicznej
Aktualności » My piszemy

Przedszkole miejscem wprowadzania dzieci w świat tradycji ludowych, obyczajów i kultury.” – zebranie informacji nt. charakterystycznych obrzędów w wybranych regionach Polski.

Głównym celem edukacji regionalnej w przedszkolu jest wspomaganie indywidualnego rozwoju każdego dziecka z pomocą rodziny, w oparciu o współpracę ze środowiskiem lokalnym. Edukacja regionalna zapoznaje dzieci z tradycjami domu rodzinnego, najbliższego środowiska i przedszkola. Stopniowo wprowadza w tematykę dziejów rodzinnej wsi, miasta, zaznajamia z jego zabytkami, kulturą oraz z wybitnymi postaciami. Uczy szacunku do dorobku przeszłych i teraźniejszych pokoleń. Kształtuje postawy patriotyczne oraz pozwala nabyć pewnych umiejętności umożliwiających zaprezentowanie swojego miejsca zamieszkania innym. Poznanie kultury własnego regionu powinno rozpocząć się już w przedszkolu, kiedy dziecko jest otwarte na nowe doświadczenia, a co najważniejsze rozpoczyna się kształtowanie poczucia systemu wartości i przynależności do konkretnego miejsca. Związek z własnym regionem jest sprawą bardzo istotną dla dziecka w ukształtowania poczucia własnej tożsamości. Lepsze zrozumienie i poznanie swoich korzeni wpływa na kształtowanie osobowości dziecka otwartego na otaczającą je rzeczywistość. Uświadomienie dziecku, że jego naturalne środowisko: rodzina, społeczność lokalna, ojczyzna są wielką wartością dają poczucie bezpieczeństwa i naturalnej przynależności. Dziecko stopniowo poznaje obyczaje i tradycje, poczynając od własnej rodziny, poprzez region, aż do wiedzy historycznej o Polsce przez co rozwija swoją tożsamość lokalną i narodową. Poznawanie przez dzieci własnego dziedzictwa kulturowego odbywa się poprzez odpowiednio dobrane formy i metody pracy, dostosowane do rozwoju psychofizycznego i intelektualnego dziecka.


Kategoria: My piszemy
Data dodania: 09.02.2016, 10:43, dodał(a): Celina Kozioł

Termin indywidualizacja nauczania może być rozumiany i rozpatrywany pod względem różnych kategorii. Warto byłoby zaznaczyć, że nie jest pojęciem nowym, gdyż na przestrzeni lat był obiektem zainteresowania wielu pedagogów. Indywidualizacja to „uwzględnienie w systemie dydaktyczno-wychowawczym różnic indywidualnych między uczniami i stosowanie takich zabiegów pedagogicznych, które przy uwzględnieniu owych różnic, sprzyjają maksymalnemu rozwojowi osobowości uczących się”. Helena Wolny określiła indywidualizację, jako jedną z nowszych zasad nauczania, polegającą na uwzględnianiu przez nauczyciela, w toku nauki szkolnej, różnic między uczniami, będącymi w tym samym wieku. Różnice owe dotyczą – zdaniem autorki – zdolności, zainteresowań, tempa pracy, sposobów przyswajania wiedzy oraz motywacji uczenia się. Na potrzeby niniejszego opracowania zostały przyjęte powyższe pojęcia, gdyż zakładają one konieczność wnikania w aspekty, powodujące różnice indywidualne między wychowankami w celu niwelowania rozbieżności intelektualno-osobowościowych. Jak należy zorganizować proces edukacyjny, aby był interesujący w odniesieniu do każdego dziecka? Z pewnością, rozpoznawanie różnic indywidualnych między uczniami i uwzględnianie ich w pracy, to sprawy trudne i niezwykle złożone, bo każde dziecko wymaga od nas szczególnej uwagi. Aby sprostać tym wymaganiom, podjęłyśmy próbę zaprezentowania rozwiązań organizacyjnych, programowych, metodycznych. Mamy nadzieję, że pozwolą nauczycielom wspomagać rozwój uczniów z uwzględnieniem ich indywidualnej sytuacji. Przed szkołami trudne i niezwykle odpowiedzialne zadanie, którego nie da się dobrze zrealizować bez czujności i autentycznej troski.


Kategoria: My piszemy
Data dodania: 09.02.2016, 09:53, dodał(a): Celina Kozioł